Lewis and Short, Latin dictionary
- mīrĭfĭco, āre, 1, v. a. [id.], to exalt, make wonderful, magnify (eccl. Lat.):
mirifica misericordias tuas
, Vulg. Psa. 17, 7; 4, 3.
Lewis and Short, Latin dictionary
- mīrĭfĭcus, a, um, adj. [mirus-facio], causing wonder or admiration, wonderful, marvellous, extraordinary, singular, strange (class.).
- Of persons:
voramus litteras cum homine mirifico ... Dionysio
, Cic. Att. 4, 11, 1:homo in doctrinis mirificus
, Gell. 6, 15, 2.— - Of things:
turris mirificis operibus exstructa
, Caes. B. C. 3, 112:pugnae
, Cic. Att. 1, 16, 1:convicium
, id. ib. 1, 14, 5:voluptas
, id. Fam. 3, 11, 3:studium
, id. ib. 14, 3, 3:mirificas gratias agere
, id. Att. 14, 13, 5:sed te mirificam in latebram conjecisti
, id. Div. 2, 20, 47.—Sup., in two forms:mirificissimum facinus
, Ter. Phorm. 5, 6, 32: mirificentissima potentia, Aug. Civ. Dei, 18, 42 init.—Hence, adv.: mīrĭfĭcē, wonderfully, marvellously, extraordinarily, exceedingly (class.):delectari
, Cic. Ac. 2, 2, 4:dolere
id. Att. 2, 19, 1:diligere
, id. N. D. 1, 21, 58:laudare
, id. Fam. 3, 11, 3:prodesse
, Plin. 31, 8, 44, 97.
Cooper, Thesaurus Linguae Romanae et Brittanicae
- Mirificus, pen. cor. Adicctiuum. Cic.
Wonderfully done: marnallous. Homo mirificus. Cic. Mirifica indoles virtutis. Cic. Structora carminis mirifica. Ouid.
Inflected Forms
| mirificus | wonderful, admirable, marvellous, extraordinary, strange | |
| mîrifica | neutrum nominative plural | |
|---|---|---|
| mîrifica | neutrum vocative plural | |
| mîrifica | neutrum accusative plural | |
| mîrificâ | feminine ablative singular | |
| mîrifica | feminine nominative singular | |
| mîrifica | feminine vocative singular |


